Trauma, troost en hoop
Zo zingt de pijn is een krachtig en relevant essay waarin schrijfster Aya Sabi een poëtische en tegelijkertijd scherpzinnige zoektocht start over hoe intergenerationeel trauma kan worden omgezet in intergenerationele troost.
“Tijdens het schrijven bouw ik in de taal een hut waar ik woon met alle menselijke ongemakken. Na het schrijven verlaat ik de hut, maar laat de deur achter me open voor wie mij leest, als een beschutting op een onherbergzame bergroute. In de hut laat ik hout en lucifers voor je liggen en conservenblikken zonder houdbaarheidsdatum, ik leg schone lakens voor je klaar, zodat je even kunt ontdooien voor je de weg naar boven voltooit. In mijn pijn ben je welkom.”
Sabi’s taal is mooi en raakt de lezer diep. Ze combineert persoonlijke reflecties met literaire en existentiële vragen, wat resulteert in een helende leeservaring. Het is niet alleen “een verkenning van pijn die door generaties heen zingt”, maar ook een hoopvolle gids naar veiligheid en rust. Daarbij laat ze zien hoe het lichaam zowel trauma als troost kan dragen. Zo zingt de pijn is een absolute aanrader: een klein maar waardevol boek voor wie houdt van persoonlijke groei en sterke verhalen, verhalen die een licht werpen op de weg van wonde naar hoop.
