Een gezellige detective in een cosy setting met een historisch knipoogje
Milford is een Engels dorpje van het meest popperige soort, je ziet het vast zo voor je: keurig gepoetste raampjes, fleurige bloembakken, monter pratende inwoners en proper gepoetse kaplaarzen. Zelfs de honden zijn er braaf.
Op het advocatenkantoor van Robert Blair is het anno 1948 eveneens voorspelbaar saai: elke dag krijgt hij klokslag drie een kopje thee geserveerd op een zilveren blaadje (met een kanten kleedje) de ene helft van de week met een digestive, erbij de andere helft met een ander biscuitje. Gaap, gaap!
Plots rinkelt de telefoon, en blijken er twee dames in nood te zijn. In het ietwat afgelegen (en OK ook ietwat spookachtige) landhuis worden moeder en dochter beschuldigd van ontvoering en foltering van een jong meisje. Dat is me nogal iets! Naast Robert zelf schiet ook de roddelmolen meteen in actie. Want twee mysterieuze dames, steevast in het zwart gekleed met losse, vaak niet eens gekamde haren: die zullen het wel gedaan hebben.
Op de één of andere manier gelooft Robert wel in de onschuld van de dames. Of wil hij hen geloven? Dat weet hij zelf ook niet zo goed, want hij raakt wat in de ban van de dochter des huizes en is voor haar bereid om heel zijn gezapige leventje aan de kant te schuiven. Hij vindt het wel vreemd dat de dames zelf amper emoties tonen bij de hele zaak. Maar dat komt in stiff upper lip-land natuurlijk vaker voor en als koene ridder van dienst gaat Robert op onderzoek uit.
Historische sensatie?
Josephine Tey baseerde haar verhaal op The Franchise affair, een geruchtmakend proces uit de achttiende eeuw. Toen verdween een onschuldig meisje een maand lang van de aardbodem, om vervolgens zwaar toegetakeld weer op te duiken. Ook zij wees twee ietwat excentrieke outsiders aan als de daders. De kranten smulden ervan, en er kwamen heel veel pottenkijkers naar de rechtszaak. (Voor wie denkt dat het vroeger allemaal rustiger was qua mediapopulisme: misschien toch even bijstellen, die mening).
Het verhaal van Tey speelt zich af in 1948 en is op zich ook een historische vertelling. We belanden immers in een Engeland dat nog moet bijkomen van de oorlog: de wonden en trauma's zijn er nog heel vers. Krampachtig vasthouden aan orde en netheid is er dé nationale copingstrategie. Lekker ouderwets dus, en ja: ik lees dat wel eens graag.
Later hebben feministen dit boek nogal afgekraakt. En ja, dat snap ik ook. De vrouwen zijn er nogal hulpeloos, en er wordt ook verder niet echt begrip op gebracht voor de manier waarop ze zelf met hun trauma's omgaan. Allemaal waar. Vandaag zou je het zo niet schrijven, maar in de tijd dat Tey de pen ter hand nam kon het wel. En juist daarom stoorde het me niet zo erg.
Kortom
Op zoek naar een gezellige thriller in een cosy setting met een historisch knipoogje? Dan vind je dit boek vast de moeite waard!
Synopsis
Twee vrouwen worden door een meisje van ontvoering en mishandeling beschuldigd.