Magisch realisme als taal voor trauma

Ik kan niet zeggen dat ik alles begrepen heb van dit complex verteld verhaal, maar het heeft me wel geraakt. Soms was de leeservaring een worsteling. Ik las door omdat ik wilde begrijpen, maar het ging zeker niet vanzelf. Dankzij de leesclub had ik een doel: samen nadenken over wat we wel en niet begrepen, reflecteren over het magisch-realisme en de emotionele impact van het verhaal.

Wat me het meest raakte: hoe ver een moeder wil gaan om haar kind te behoeden voor een leven in slavernij. Sethes keuze om haar kind te vermoorden is aangrijpend, je voelt haar angst en wanhoop. Deze vrouw doodt haar kind uit liefde, omdat ze geen andere uitweg ziet.

Langzaamaan begon ik te begrijpen dat de verwarring bij de lezer opzet is van de auteur, van de totaalervaring. Herinneringen dienen zich niet lineair aan, de tijd verspringt, perspectief van de verteller verschuift. Het huis lijkt een levende entiteit - is dit de geest van de verloren dochter? En wie is de mysterieuze vrouw die opduikt en zich Beminde noemt? Is ze werkelijk aanwezig of is ze eerder een manifestatie van het trauma, een fata morgana?

Toni Morrison is tot vandaag de enige zwarte vrouw die ooit de Nobelprijs voor literatuur heeft gekregen. Toen ik Beminde las voelde ik hoe uitzonderlijk dit is, en ik vraag me ook af of zo'n rauw magisch-realistisch boek vandaag nog een uitgever zou vinden in de VS.