Hoop en wanhoop in MAGA-Amerika

In dit boek introduceert Elizabeth Strout een nieuw personage, Artie Dam, een geschiedenisleraar in een secundaire school in een kuststadje aan de oostkust van de VS. Het verhaal speelt zich af rond 2024, in de aanloop naar de tweede verkiezing van Trump. De 57-jarige Artie, normaal gezien een joviale man, geliefd bij collega’s en studenten, gaat door een crisis. Hij voelt zich eenzaam en neerslachtig al weet hij niet meteen waarom. Hij ervaart een toenemende afstand met zijn vrouw en de relatie met zijn volwassen zoon is ook moeilijker, sinds het auto-ongeluk een aantal jaar eerder waar de vriendin van zijn zoon gestorven is. We volgen Artie doorheen die crisis: hij denkt terug aan zijn jeugd, ontdekt een geheim dat alles in een ander licht zet, probeert zich staande te houden in MAGA-Amerika. Dat laatste is, als het ware, de externe crisis die zijn interne crisis weerspiegelt en ook verergert.

Ik vond het een prachtig boek. Zoals in eerdere boeken, geeft Strout ons inkijk in het rijke innerlijke leven van haar hoofdpersonage. Artie komt vanuit een arm, immigranten gezin maar is rijk getrouwd en gerespecteerd als leraar in zijn stad. Strout toont zo mooi hoe het leven soms echt moeilijk kan zijn, ook voor iemand die ogenschijnlijk succesvol is, en hoe eenzaam je kan zijn in een huwelijk of een relatie. Tegelijk zoekt Strout in deze crisissen ook steeds naar momenten van verbinding, ook tussen mensen die aan de andere kant van het politieke spectrum staan. Temidden van de wanhoop is er dus ook hoop: de hoop die uitgaat van menselijke goedheid, en hoop op de toekomst, in de vorm van de zoon en de leerlingen van Artie, wiens leven hij positief heeft beïnvloed. Zeker een aanrader dus, in het bijzonder voor leraren die soms twijfelen over zichzelf of hun leerlingen...