Menu

non-fictie uit het Trump-tijdperk

afbeelding van Katrien Elen
Leestip van Katrien Elen Blogt op This Is How We Read

non-fictie uit het Trump-tijdperk

Als vrijwillige tolk Spaans-Engels bij het priority juvenile docket in New York stelt Valeria Luiselli de minderjarige en onbegeleide nieuwkomers 40 vragen. Deze vragenlijst is de basis om asiel aan te vragen en antwoorden op ‘Waarom ben je naar de Verenigde Staten gekomen?‘ of ‘Is je op de reis naar de Verenigde Staten iets overkomen wat je bang maakte of pijn heeft gedaan?’ zijn dus allesbepalend.

Uit de gefragmenteerde en kinderlijke antwoorden moet Luiselli, zelf ook jaren een nonresident alien uit Mexico een verhaal destilleren.
“Het zijn verhalen van zulke verwoeste levens dat het bijna onmogelijk is er nog een lopend verhaal van te maken. Ze hebben namelijk geen begin, geen midden en geen einde.”

Schijnbaar onschuldige antwoorden als ‘ik moet mijn nichtjes beschermen’ verbergen seksueel misbruik, verhalen zonder voldoende ‘oorlogswonden’ betekenen een onverbiddelijke uitwijzing maar zelf interpreteren of antwoorden influisteren mag niet. Al snel krijgt Luiselli een hekel aan de racistische reacties van de Amerikanen over de vluchtelingencrisis en beseft ze dat het probleem veel omvangrijker is dan eerst gedacht. Zo worden er tussen april 2014 en augustus 2015 meer dan 102.000 minderjarigen opgepakt aan de grens.

De verhalen waar Luiselli mee wordt geconfronteerd zijn gruwelijk. Zo nemen meisjes uit voorzorg anticonceptie voor de tocht omdat verkrachting schering en inslag is, komen er wekelijks massagraven aan het licht in haar eigen geboorteland Mexico en weten de meeste kinderen niet eens waar hun ouders zijn. Daarenboven blijken de Mexicaanse bendes hun activiteiten niet te stoppen aan de landsgrenzen, waardoor het gevaar voor sommige jongeren blijft bestaan en de vraag ‘Waarom ben je naar de Verenigde Staten gekomen?’ een bitter kantje krijgt.
“Terwijl je de veertig vragen doorneemt is het onmogelijk niet het gevoel te krijgen dat de wereld inderdaad een meer fucked-up plek is geworden dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen.”

In dit essay wisselt Luiselli de 40 vragen en antwoorden af met episodes uit haar eigen migratiegeschiedenis en maakt ze in afwachting van haar green card een omgekeerde road trip, van New York naar het zuiden. Ter inspiratie voor dit boek, denken degenen die haar pad kruisen. Zelf zegt ze: “hoe leg je uit dat je nooit door inspiratie wordt aangespoord een verhaal te vertellen, maar eerder door een combinatie van woede en helderheid?”

Luiselli schrijft het soort journalistiek waar ik erg van hou: ze linkt het persoonlijke aan ‘de grote zaak’, maakt het technische toegankelijk én ze heeft – jammer genoeg – een dwingend verhaal. Vertel me het einde is eerder een intiem relaas dan een met cijfers doorspekt naslagwerk, een essay dat minstens evenveel vragen oproept als het antwoorden geeft. Een belangrijk boek in het Trump-tijdperk en een oproep om niet langer blind te blijven voor dit omvangrijke probleem zodat meisjes niet langer met het telefoonnummer van hun moeder in hun jurk genaaid de grens oversteken, omdat ze nog geen tien cijfers kunnen onthouden maar wel een lange tocht met vreemde mannen moeten maken.
“Omdat we allemaal ter verantwoording kunnen worden geroepen als er iets onder onze neus gebeurt en we niet eens durven te kijken.”
Suggesties: 
De ideale plek om dit boek te lezen?
Ellis Island in New York

Synopsys

De auteur werkt als tolk bij de immigratierechtbank in New York en moet aan de honderden Centraal-Amerikaanse kinderen die zonder ouders de grens oversteken steeds dezelfde 40 vragen stellen.
afbeelding van Katrien Elen
Leestip van Katrien Elen Blogt op This Is How We Read
Deel deze tip:

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
Image CAPTCHA
Type de code over in bovenstaand veld.

Reacties